Na een 15uur durende busreis kwamen we zondagochtend stijf en dodelijk vermoeidde bus uitgestrompeld op het station in mijn nieuwe woonplaats Breda. We zochten onze 20 tassen bij elkaar –nog een hele klus, namen afscheid vanonze nieuwe vrienden en zwaaiden hun auto weemoedig na.
Suzanne, Yvonne en Mariëtte moesten snel gaan rennen naar spoor 6 om de treinte halen en zo was ik voor ik het wist moederziel alleen over. Ik at mijnlangverlangde kaassouflees en hield een taxi aan. Op weg naar de sleur van hetdagelijkse leven.
Toegegeven, het was heerlijk om weer in een groot, zacht bed te slapen na bijnaeen maand op een dun matje of halfleeggelopen luchtbed.
Maar toen ik maandagochtend door mijn raam keek sloeg het onverbiddelijk toe:heimwee. Het aanzicht van een tuin vol gele, oranje en rode herfstbladeren, ende grijze, bewolkte lucht, deed me terugverlangen naar de zon, naar degezelligheid, de onzin… en zelfs naar het plakkerige zand.
Een koude rilling trok langs mijn ruggengraat en ik dacht met een steek vanverlangen aan het warme, oversized vest van onze buurjongen dat ik elke avond,als de zon achter de duinen verdween en het snel afkoelde, mocht lenen.
Het was een superweek. De accomodatie was niet helemaal wat we er van verwachthadden, maar na lang zeuren bij de leiding om lekke luchtbedden hadden we eenmooi grondzeil in elkaar geflanst en hoefden onze tassen niet in het zand testaan.
10 heerlijke dagen hebben we geen zinnig woord uitgekraamd en ons gedragenalsof we volslagen van God los waren. We troggelden kannen rosé los voor dehelft van de prijs, dansten op (biljart)tafels, gaven een optreden weg in een restaurant,klommen over caravans, auto’s en heggen, struinden door tuinen, leerden duitsedansjes, aten bekers vol vruchtjes-uit-de-Sangria, versierden onze tent metalle mogelijke souvenirs, vielen in slaap in het zand voor onze tent, hesen onsin te strakke wetsuits, lagen uren topless op het strand, kregen bruine borsten, ontmoetten een heuseChristmas-cat en een prins met blonde krullen en een roze cape. We aten kilo’sstokbrood en besmeerden die met vele bakjes kruidenkaas, plasten tussen detenten (waarop iemand anders naast mijn bed piste), werden stoned met de cowboysvan de camping, stalen zweterige petten van hoofden in de Mojito, dedenmajorette met de onderkanten van parasollen, zagen alle kleuren van deregenboog en pakten zo nu en dan nog een golfje met ons body/surf-board.
We verschenen voor de rechtbank toen we Veld A verrijkt hadden met een paarextra stoelen, smeekten de politie om een nachtje in de cel (alles beter danleeggelopen luchtbedden) maar belandden uiteindelijk (met uitzondering van deslaapfeestjesnacht) elke nacht/ochtend weer op, of tussen, onze schameleluchtbedden.
Het waren allemaal memorabele momenten die meestal vergezeld gingen met deslappe lach, waardoor we af en toe een noodstop moesten maken, liggend op deweg of o het strand, met kramp in onze buikspieren en zand in onze haren.Heerlijk.
Echte surfchicks zijn we niet geworden, waarschijnlijk mede door ons gebrek aantalent, maar vooral door onze luiheid. Uitrusten op het strand en een bruinkleurtje vergaren had af en toe nu eenmaal een hogere prioriteit dan in een testrak pakje op een plank liggen en keer op keer te oefenen om te gaan staan envooral, te blÃjven staan.
Één ding weet ik zeker; volgend jaar gaan we duidelijk weer. Welliswaar naareen camping waar bij voorkeur geen 40 ton zand in je voortent ligt en misschienook niet naar een surfkamp, maar we gaan.
Het liefst zou ik vrijdag meteen de bus terugpakken en de hele week nog een keeroverdoen.
Alleen doen we sómmige dingen dan anders, toch Suus?
ps.: ook de andere 2 weken van mijn vakantie waren heerlijk. Een week aan de zuidkust in het gezellige vissersplaatsje Collioure, met kleine kiezelstrandjes en heerlijk ijs, en een week door de bergdorpjes van de Pyreneeën!! 
